Happy time happy Life

วันนี้ตื่นสิบเอ็ดโมง อ่านเมลที่ทำงานก่อน เพราะว่าวันนี้หยุด เสร็จแล้วไปธนาคารแล้วก็ไปฟิตเนต ครั้งแรกในรอบห้าเดือนที่ไป หลายเดือนที่ผ่านมามัวแต่วุ่นวายกับเรื่องไป ไม่ไปออสจนไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นเลย การทำอะไรคนเดียวมันเริ่มจะเป็นเรื่องปรกติสำหรับตัวเอง เพียงแต่มีบางครั้งที่ได้ไปเจอมุมเดิมๆ ที่เดิมๆ ที่เราเคยไปด้วยกัน แล้วทำให้คิดถึงเรื่องของเราขึ้นมา หลังจากเล่นเสร็จก็จะเอาเงินทอนไปให้แม่เค้า ก่อนเข้าไปส่วนใหญ่เราก็จะซื้อขนมเข้าไปให้ ครั้งก่อนซื้อโดนัทที่แฟนเราชอบไปให้ พ่อเค้าบอกว่าไม่ต้องซื้อมาเพราะแก่แล้วกินของหวานมากๆไม่ดี งานเข้าแล้วสิเรา จะซื้ออะไรให้ดี เพราะบ้านเค้าก็มีเกือบหมดแล้ว

เดินลงมาจากฟิตเนตเห็นร้านคัพเค้ก ก็เลยซื้อไปฝากดีกว่า อันละสี่สิบบาท จริงๆมันก็เป็นขนมเหมือนเดิมแต่ก็นะ บางทีเค้าอาจยังไม่เคยชิมร้านนี้ ร้านนี้เปิดมาตั้งแต่เเรก ไม่รู้ว่าเราสองคนพลาดมันไปได้ไงนะ ไม่เคยซื้อมาชิมเลย เสร็จแล้วก็เข้าบ้านเค้า

วันนี้ตั้งแต่เช้า เราพยายามโทรหาเค้า สองครั้งแรกโทรไม่ติด ครั้งที่สามติดแต่เหมือนถูกตัดสาย ครั้งที่สี่มีคนรับแต่ว่าไม่พูด เรารู้สึกเสียใจและน้อยใจนะ เพียงแค่ไม่กี่วัน จากคนรักก็กลายเป็นคนอื่นไป เกมส์ที่ส่งไปให้ ได้รับแล้วก็ไม่เมลมาบอก คำขอบใจสักคำก็ไม่มี ขนาดคนที่เราไม่รู้จักทำอะไรดีๆกับเรา เรายังขอบคุณเขา แล้วนี้คนที่(เคย)รัก ทำไมถึงใจร้ายได้ขนาดนี้ อยากให้เราจบกันมากเลยเหรอ หลายคนบอกว่าในเมื่อเราไม่อยู่ในสายตาเค้า มันก็ปล่าวประโยชน์ที่จะรักต่อไป

อยากจะร้องไห้ ปล่อยออกมา เถอะน้ำตา
ในเมื่อเขาไม่คืนกลับมา
เธอยังคงมีใครที่รักเธอ อยู่ตรงนี้ไม่เคยไปไหน
และเธอนั้นต้องเดินต่อไป ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร
อยากจะลบเลือนให้จางหาย แค่วันนี้ทำใจไม่ได้
แต่อย่างน้อยฉันก็เข้าใจ แค่เจ็บช้ำไม่ถึงตาย
และชีวิตต้องเดินไป..อีกครั้ง

วันนี้วันที่สอง ตื่นสายอีกเหมือนเคย ถนนหน้าบ้านขยายอีกแล้ว ไม่อยากให้มันเจริญ อยากให้มันเงียบๆเหมือนเดิม จำได้นะที่เคยบอกเค้าว่า บางทีกว่าที่เราจะได้ทำอะไรดีๆ มันอาจสายไป พอมองย้อนกลับไป เราไม่ได้คุยเรื่องของกันและกันเลย ไม่ได้ปรึกษาปรับทุกข์เล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้ฟัง พอถึงตอนนี้อยากจะเล่า ก็คงไม่มีใครอยากมานั่งฟังเราพูด ก็คงต้องมานั่งบ่นกับบล๊อค อีกยี่สิบวัน คงไปขีดๆเขียนๆ สร้างบล๊อคของตัวเองบ้าง ขออนุญาตเจ้าของเขียนนะ อย่าเพิ่งลบหละ เพราะบล๊อคนี้เป็นอันแรกที่เขียน ถ้าไม่รวม space

เมื่อเช้าตื่นมา รู้สึกอยากทำอะไรแปลกใหม่ เผื่อชีวิตจะสดใสบ้าง ทำอะไรดีหละจะแต่งหน้าก็ไม่ได้ เพราะกว่าจะเสร็จคงเสียเวลา ว่าแล้วทา gel eye linner ที่ซื่อมาดีกว่า เด๋วนี้เค้านิยมเขียนกัน ไม่ต้องแต่งอะไร แค่เขียนก็สร้างความแตกต่างให้กับใบหน้าได้แล้ว ไม่รู้สินะ ไม่อยากเศร้า ไม่อยากตอบคำถาม ต้องแต่งตาเพื่อกลบเกลือน ร้องไห้ให้พอนะให้เวลาอีกแค่ยี่สิบ ลองถ่ายรูปดู เราก็เขียนพอได้ ดูเป็นอาหมวยกับเค้านิหนึง อาหมวยแบบนี้ก็ไม่มีอาตี๋แล้วนะ

เดือนนี้ที่ทำงานให้เลือกวันหยุดได้ห้าวัน จะหยุดทำไมก็ไม่รู้ ว่างมากเด๋วก็จิตตกอีกจนได้ พรุ่งนี้จะทำอะไรดี คิดว่าจะไปเล่นฟิตเนตดีกว่า ตั้งแต่ต้นปียังไม่ได้ไปเลย เสร็จแล้วคงไปหาแม่เค้า เอาเงินทอนไปให้ ไม่รู้ว่าเค้าบอกที่บ้านหรือยัง เกี่ยวกับเรื่องของเรา แต่คงบอกแล้วหละมั้ง เสร็จแล้วคงกลับมาโหลดรูปทำcatalog ต่อดีกว่า จะได้ไม่ว่างนั่งคิดเรื่องเขา เพื่อนส่งตัวอย่างมาให้แล้ว น่ารักดีเหมือนกัน แต่ว่าขนส่งไม่ค่อยดีเลย มันยับอ่ะ พอยับแล้วมันเป็นรอย ว่าแต่เราจะตั้งราคายังไงดีนะ ไม่ได้เรียนมาด้วยสิ มีใครผ่านมาอ่าน แนะนำด้วยนะ ว่าควรคิดราคาสินค้ายังไงดี เราจะขาย wall sticker

วันนี้พอแค่นี้ก่อน ผ่านไปสองวันแล้ว คุณเคยรู้สึกเหมือนเดินโดยไร้ลมหายใจไหม? เคยรู้สึกว่าตื่นมาแล้วชีวิตร่องลอย ถ้าไม่ นับว่าคุณโชคดี และกำลังมีความสุขนะ

ปล. ตั้งใจอ่านหนังสือนะ สู้ๆๆ คอยเป็นกำลังใจให้ห่างๆนะ

"เธอคงลืมแล้วใช่ไหม หน้าฉันคนแบบนี้
คนที่เคยโอบกอดเธอไว้
จากกันไปยังไม่นาน เรื่องราวในวันวาน
ลืมหมดแล้วใช่ไหมคนดี ช่างใจร้าย
ฉันเจ็บแค่ใหน เสียใจกว่าวันที่เราเลิกรา
จากเป็นคนที่เธอรัก แต่วันนี้ต้องเป็นคนที่ถูกลืม"

edit @ 8 Jun 2009 22:50:28 by theeded

และแล้ววันนี้ก็โทรไปหา ทั้งๆที่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราทำไปทำไม? สุดท้าย น้องสาวเค้ารับโทรศัพท์ เราก็รู้แล้วหละว่าเค้าไม่อยากคุยกับเรา โอเค.... เข้าใจสักทีนะ หลอกตัวเองอยู่ได้ จำสะทีนะ

ยี่สิบเอ็ดวันต่อจากนี้ จะเป็นช่วงเวลาทบทวน และทำใจ หลังจากยี่สิบเอ็ดวันนี้ ทุกอย่างจะจบอย่างถาวร ขอเวลาสักพัก ให้ได้รักษาใจ บางครั้งสองปีที่ผ่านมา เราอาจหนีความจริงและมัวหลอกตัวเองว่าเรายังรักกันอยู่ ทั้งๆที่ความเป็นจริง ทุกอย่างมันค่อยๆจางหายไปแล้ว ต่อจากนี้ คงไม่มีง๊องแง๊ง กับเงอะง๊ะ และก็คงไม่มีเจ้าอ้วน หรือว่าอ้วนจิอีกต่อไปแล้วสินะ

จะเข้มแข็ง และยอมรับกับความจริงที่มันจะเกิดขึ้น

วันนี้ไปสอนหนังสือ ตอนเช้าก็คิดถึง รู้สึกว่าอยากโทรไปหา อยากถามว่าอ่านหนังสือหรือยัง แต่อีกใจก็คิดว่าไม่ดีกว่า เพราะเค้าเคยบอกว่าถ้าเรายังติดต่อเค้าอยู่ก็เหมือนกับว่าทำร้ายเค้าและเห็นแก่ตัว

ตอนเย็นก็รู้สึกอยากโทรหาอีก แต่ก็กลัวเหมือนเดิม ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงโทร แต่จากที่คุยกันครั้งสุดท้าย เหมือนเค้าเองอยากทำใจเรื่องของเรา และถ้าเรายังคุยกับเค้าแล้วจะลืมกันได้ยังไง

ถ้าอ่านบล๊อคนี้ ก็อยากให้รู้ว่ายังเป็นห่วงอยู่นะ ตั้งใจอ่านหนังสือ ฝึกฝนให้มากๆหละ อย่าเพิ่งท้อนะ เขียนเป้าหมายแปะไว้ก็ได้ จะได้ไม่หมดหวัง

เราคบกันมาหกปี ปีที่หกก็หกขะเมนตีลังกาสมชื่อ เหมือนว่าตัวเองกำลังหลอกตัวเอง พยายามไม่คิดถึงว่าเราเลิกกันแล้ว เพราะทุกทีที่คิดก็รู้สึกแย่ เจ็บหัวใจไปสิบวิ วันนี้ไม่มีน้ำตา ร้องไม่ออก เมื่อก่อนเคยคิดว่าเวลาที่เรารู้สึกอะไร เค้าคงมีเซนท์รู้สึกเหมือนกับเรา เพราะทุกทีเราก็จะได้คุยกัน และก็เป็นเค้าที่ร้องไห้งอแง แต่ตอนนี้ปลายทางถูกตัดสัญญาญไปแล้ว อะไรๆมันคงถูกส่งไปและหายไปในอากาศ

ถ้าเราไม่คิดถึงเรื่องที่จะอยู่ออสกัน เดือนหน้าคงได้ไปเที่ยวแวะหาสักสองสามอาทิตย์ ไปงานรับปริญญาและกลับมาพร้อมกัน ในเมื่อเราเองก็ไม่ยอมไปอยู่กับเค้าที่โน้น และเค้าเองก็อยากลองใช้ชีวิตที่โน้น สุดท้ายทางออกมันคือ เราควรเลิกกัน เพราะไม่มีประโยชน์ที่จะคบกันต่อไป มีคำนึงที่เค้าบอกเราว่า ถ้าเราไม่ไปนั้นก็หมายความว่าเราไม่ได้รักเค้าจริงๆ เราไม่ยอมเสียสละเพื่อความรักของเรา เราเสียใจนะกับคำพูดนี้ มันทำให้เราคิดว่าแล้วสองปีเรารออะไร แล้วต่อไปเราจะยังรออะไรอีกหรือป่าว

อืม ไหนๆศาลก็ตัดสินแล้ว เราเองคงแก้อะไรไม่ได้แล้ว วันนี้นั่งดูรูป เจอรูปนี้ที่เป็นรูปสุดท้ายที่เราได้ไปเที่ยวกัน มันก็เกือบจะปีแล้วสินะ ทุกอย่างมันจบแล้ว จะพยายามเข้าใจมัน

มีคำนึงที่เราไม่ได้พูด และทุกครั้งที่เค้าพยายามจะให้เราพูดว่าเราเลิกกัน รู้ไหมว่ามันเจ็บที่จะต้องพูด สุดท้ายเราต้องเลิกกันทั้งๆที่ยังรู้สึกว่ารัก แล้วจะให้เราพูดออกไปได้ยังไง

"ที่รักเราเลิกกันนะ ต้องบอกเธอด้วยน้ำตาถึงแม้ว่ามันโหดร้าย ให้เราจบกันไปด้วยดี ก่อนถึงนาทีทีสาย จนเราไม่เหลืออะไรให้จำ ทุกๆอย่างที่ดีแสนดี จนถึงนาทีสุดท้าย จะเตือนเราไว้ว่าเคยรักกัน นึกถึงวันไหนให้ยังสวยงาม"

edit @ 6 Jun 2009 23:56:04 by theeded

edit @ 7 Jun 2009 00:01:22 by theeded

edit @ 10 Jun 2009 21:48:46 by theeded

edit @ 10 Jun 2009 21:51:40 by theeded

edit @ 10 Jun 2009 21:58:58 by theeded

edit @ 10 Jun 2009 22:02:14 by theeded

edit @ 10 Jun 2009 22:13:08 by theeded

ใคร ใคร ยังถามเรื่องเธอกับฉัน
นานแล้วที่เฮาจากกัน ทุกวันที่มีคนถาม
เวลาเก่าเก่า กลับมาเตือนย้ำกำ
ใครสักคนใจดำ มาละกันไปมาลืม

* ใคร ใคร บอกฉันเธอไม่กลับมา
บอกฉันไม่ต้องห่วงหา แต่ฉันก็ยังแอบหวัง

**ใจของคนคอย นานเต้าใดก็คอย
อยู่รออย่างเลื่อนลอย แม้นอนยังคอยในฝัน
ใจของคนคอย รอเธอมาพักพิง
หนึ่งคนตี้ฮักจริง ยังฮักด้วยใจตี้กอย

ใจของคนกอย นานเต้าใดก็กอย
อยู่กอยอย่างเลื่อนลอย แม้นอนยังกอยในฝัน

ใจของคนกอย รอเธอมาพักพิง
หนึ่งคนตี้ฮักจริง ยังฮักด้วยใจตี้กอย
ใจของคนกอย ฝากไปตามน้ำปิง
ฝากส่งความฮักจริง อย่าทิ้งหัวใจตี้กอย

ท้ายสุดเราเป็นคนเลือกที่จะเดินจากกัน เพราะอะไรนะ คำถามที่ไม่มีคำตอบ ใจอยากอ้อนวอนให้เค้ากลับมา แต่ก็รู้ว่ามันคงไม่มีประโยชน์ที่จะพูด ในเมื่อเค้าไม่มีทางกลับมาอยู่แล้ว จะเรียกว่าอกหักเหรอ กลับไม่รู้สึกแบบนั้น ความรู้สึกดีๆยังอยู่เหมือนเดิม คงมีแต่เวลาที่จะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น ยิ่งเราพยายามมากเท่าไหร ก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น

ตอนนี้เค้าจะคิดถึงเราอยู่ไหม จะนอนหลับหรือป่าว หรือว่าจดจ่อคิดถึงแต่เกมส์นะ ใกล้เวลาที่เค้าจะสอบไอเอลแล้ว ขอให้ตั้งใจมากๆนะ จะไม่โทรไปกวนหรอก จะได้ไม่เสียสมาธิ จะส่งกำลังใจไปถึงแม้มันจะไปไม่ถึงใจอีกดวง จะขอภาวนาให้โชคดีนะ รักและคิดถึงเหมือนเดิม ถึงมันจะไม่มีประโยชน์ที่จะมาเขียนบล๊อคนี้ แต่จะขอเขียนจนวันสุดท้าย

เราเลิกกันจริงๆใช่ไหม

ดึกแล้ว...........
ข่มตานอนแต่หัวใจรุมเร้า
ออกมายืนหาดาวช่วยปลอบใจ
ดึกแล้ววุ่นใหญ่ใจร้อนรน
อยู่ไหน........
อยากจะรู้ตอนนี้เธออยู่ไหน
หลับสบายหรือไร ช่วยบอกกัน
เอ่ยถามพระจันทร์บอกฉันที
เค้าคงนอนหลับอยู่.....
ไม่รู้ไม่สนใจ ฉันเดียวดาย ก็ใครคิดถึงเธอ ..
แค่เพียงเอยความในใจ
บอกเธอให้รู้ไป ....เริ่มยังงัยไม่กล้าพอ
อยากขอฝากดวงดาวทำให้ใจเธอรู้
ว่ามีใครเฝ้าดู ได้แต่คอย ได้ไหมวานหน่อยช่วยฉันที

"ช่วยบอกเธอ"

วันนี้วันที่สี่แล้วนะ สี่วันหลังจากที่เค้าบอกให้เราห่างกัน บอกให้เราเลิกกัน ช่วงเวลาที่ไม่ได้ติดต่อกัน เป็นช่วงเวลาปริศนา เรามักเกิดจินตนาการว่าเค้ากำลังทำอะไรอยู่นะ จะคิดถึงเราเหมือนที่เราคิดถึงเค้าไหม กินข้าวหรือยัง อ่านหนังสืออยู่หรือป่าว หรือว่านอนหลับไปแล้ว หากใจเราคิดในแง่ดี คงไม่กระวนกระวาย รู้สึกร้อนรนอะไร ไม่ว่าความจริงตอนนี้เค้าจะทำอะไรอยู่ ไม่ว่าสิ่งที่เค้าทำจะทำให้เรารู้สึกดีหรือแย่ลงกว่าเดิม แค่เค้ายังสบายดีก็คงพอ แต่ละวันผ่านไปโดยที่ไม่รู้เป้าหมาย เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่มีเป้าหมายก็ปีนี้ ไม่รู้สึกว่าอยากทำอะไรเป็นพิเศษมานั่งมองย้อนเรื่องราวเก่าๆ ตั้งแต่วันที่รู้จักกัน มันก็ทำให้รู้สึกดีๆยิ้มได้บ้างเหมือนกันแฮะ ช่วงนี้พยายามขุนตัวเอง ไม่อยากผอมลงไปมากกว่านี้ เพราะรู้สึกว่าจะเป็นน้องบลายด์ไปแล้ว (หัวโตตัวเล็ก) เทอมนี้เทอมสุดท้าย ตั้งใจมากๆนะ ขอให้มันผ่านไปด้วยดี โชคดีนะ

ปล. คงต้องใช้เวลาสักพักที่จะทำให้หัวใจยอมรับกับความจริง

edit @ 4 May 2009 22:03:47 by theeded

edit @ 3 May 2009 13:40:54 by theeded